پیازها

موسیر، تره فرنگی، انقوزه و پیازچه

تاریخ طبیعی و کشت

پیاز موسیر و تره فرنگی همراه با سیر و پیازچه کوهی از گیاهان بسیار قدیمی هستند که مبداء و منشاء آنها مبهم و نامعلوم است این گیاهان جزء تیره سوسنینها هستند و در اغلب نقاط جهان کشت می شوند. تره فرنگی را می توان در دیماه یا بهمن در زیر شیشه و در بهار و یا در اوایل تابستان نهالهای انرا در زمین کاشت. یا اینکه در بهار تخم آن در زمین کاشته شود.

انقوزه یک انگم صمغی- روغنی است که از ریشه های گوشتی این گیاه بومی در افغانستان و نواحی شرقی ایران به دست می آید. این گیاه نسبت خانوادگی مستقیمی با پیاز ندارد لیکن از لحاظ بوی مشخص خود و بعضی خواص دیگر با پیاز شباهت دارد

.

در بین نامهای معروفی که به این گیاه داده می شده غذای خدا را می توان نام برد. روزگاری انقوزه را در پزشکی گیاهیبه عنوان ضد تشنج و داروی عوارض ریوی توصیه می کردند لیکن امروزه آن را خیلی بدبو و بدمزه می شناسند. در هندوستان به طور اتفاقی جزء مواد مرکبه کاری قرار می دهند.

خواص و مشخصات

بوی مشخص و نافذ پیاز و سایر گیاهان این خانواده به قدری شناخته شده و معلوم است که نیازی به شرح و بسط و توصیف ندارد و به آسانی تشخیص داده می شود. لیکن هر یک از آنها طعم و بوی مخصوص به خود دارند. سیر طعم تندتر و گزنده تر پس از آن پیاز و موسیر و سرانجام تره فرنگی و پیازچه کوهی است. کلیه چهارگیاه اخیر جزء گیاهان چاشنی محسوب می شوند. در پزشکی گیاهی سیر بیش از همه و در اغلب مورد مصرف و تجویز می شود لیکن کلیه گیاهان خانواده پیاز با درجات کمتری استعمال پزشکی پیدا می کنند چنین تصور می کنند که دارای خواص انتی بیوتیکی و مدری بوده و برای مبتلایان به سرفه و سرماخوردگی مفید واقع می شود. در زمان گذشته پیاز را برای جلوگیری از بیماری عفونی به گردن افراد آویزان می کردند زیرا معتقد بودند که پیاز سموم را جذب می کند. در حال حاظر نیز برای دور کردن میکروب سرماخوردگی از یک برش پیاز استفاده می کنند. کالپیر متخصص گیاه شناس پیاز را تحت تسلط مریخ خداوند جنگ می داند و می گوید:« آنها باددار و طوفانی بوده تولید و تحریک اشتها نموده، عطش را افزایش داده حرکت روده ها را اسان می نماید و مایع نطفه و نطفه را زیاد می کند.

طرز استعمال و استفاده

شربت ترکیب شده از پیاز و عسل را بعضی اوقات برای تسکین اسم، و اماج پیاز را بعضی اشخاص به عنوان خواب آور توصیه می کنند. سوپ پیاز در هر مورد لذیذ است و پیاز اساس مزه دادن به هر نوع غذا از خورش و سوپ گرفته تا املت و ترشی و شور می باشد. پیاز سرخ کرده موجب طعم دادن و معطر کردن خورشها و اش و همبرگر و غیره می گردد. پیاز را به صورت خام با نان و پنیر و کره می خورند یا خرد کرده ا« را در سالادهای سبزی می ریزند. پیازترشی نیز یکی دیگر از فراورده های بسیار مطبوع پیاز است. خلاصه انکه قرنهاست پیاز در تمام نقاط جهان بدون استثناء و به طور کلی و عمومی یکی از عناصر اصلی غذای هر ملتی را تشکیل داده است. این نکته شایان توجه است در اروپای مرکزی که پیاز یکی از مواد غذایی پرمصرف اهالی را تشکیل می داده ساکنین ان مناطق از ابتلاء به روماتیسم در امان بوده اند این مطلب ثابت می کند که پیاز یکی از مواد ضد عفونی روماتیسمی بسیار قوی و موثر به شمار می آید. و از طرف دیگر موجب حل و دفع اسید اوریک می گردد.

موسیرها- کوچکتر و دارای عطر و طعم تندتر از پیاز می باشند. موسیر را به طور کامل در خوارک های گوشتی مصرف می کنند و یکی از موارد استعمال خوب آنها ترشی موسیر و ماست و موسیر است.

پیازچه – ساقه های سبز پیازچه، گیاه یک ساله، دارای عطری بین پیازچه کوهی و پیاز می باشد. پیازچه یکی از سبزیهای «سبزی خوردن» محسوب می شود.

تره فرنگی- تره فرنگی ملایمترین این گروه است که خورش و سوپ را شیرین و لذیذ و معطر می کند. به ویژه در خورشها اثر بسیار مطلوب داشته آنها را خوشمزه تر و خوشبوتر می سازد. تره فرنگی را می توان سرد همراه با مایونز ی سس سرکه دار مصرف نمود.

http://www.imncs.com/